Muziekbands uit de gemeente Hellendoorn gezocht!
De gemeente Hellendoorn heeft door de jaren heen verrassend veel muzikale talenten voortgebracht. Van rock- en popbands tot folk-, blues- en covergroepen: talloze muzikanten hebben urenlang gerepeteerd in schuurtjes, garages, kelders en oefenruimtes. Met één droom voor ogen: ooit op een podium staan en hun muziek laten horen aan een groot publiek.
Om deze muzikale geschiedenis niet verloren te laten gaan, willen wij op deze pagina zoveel mogelijk bands uit de gemeente Hellendoorn vastleggen. Niet alleen de bekende namen, maar juist ook de vele enthousiaste groepen die met passie muziek maakten en minstens Twee jaar met elkaar hebben geoefend en minimaal een aantal keren hebben opgetreden voor een groter publiek. Om opgenomen te worden in onze rubriek moeten minimaal twee leden van de band uit de Gemeente Hellendoorn komen.
Van iedere band ontvangen we graag per email: info@nijverdalobjectief.nl
De naam van de band * De namen van de bandleden * Muziek genre * Welk instrument voor ieder bandlid * De periode waarin de band actief is/was * Lokaal, regionaal of landelijk opgetreden * URL van de website of Facebookpagina * Foto *
Zo bouwen we samen aan een muzikaal archief voor de toekomst, zodat de rijke bandgeschiedenis van Hellendoorn bewaard blijft voor volgende generaties. Voorwaarde: de band moet minimaal één keer hebben opgetreden voor een groter publiek.
Heb jij in zo'n band gespeeld of ken je een band die niet mag ontbreken? Meld je dan aan via info@nijverdalobjectief.nl. Samen zorgen we ervoor dat deze mooie muziekverhalen bewaard blijven
PAGINA IS IN OPBOUW
The Secrets / Outcast
In de jaren zestig was The Secrets een opvallende en spectaculaire band die in de regio hoge ogen gooide. Met Riekus Schipper – sologitaar en zang, Jo Rutgers – leadgitaar en zang, Joop Freie – drums en Jurrien Lamers – bass wist de groep elk feest om te toveren tot een uitbundig gebeuren.
De band is opgericht in 1962 door een aantal schoolgenoten als schoolband van de MULO-school aan de Joncheerelaan in Nijverdal. Het begon met instrumentale muziek van o.a. The Shadows, Jumping Jewels en ZZ en de Maskers.
Hun optredens waren levendig, strak gespeeld en doordrenkt met het enthousiasme van vier jonge muzikanten die precies wisten hoe ze een zaal in beweging moesten krijgen.
Zo rond 1966 veranderde de muzieksmaak door de komst van bands als The Beatles, The Rolling Stones en The Kinks. Toen werd ook de bandnaam gewijzigd in Outcast. Er werd een promotiekaart gemaakt door de destijds bekende Nijverdalse fotograaf Jeu Geenen. Alleen werd hierop de onjuiste instrumentbezetting vermeld.
Cross Move
De jonge rock‑ en bluesband Cross Move ontstond rond 1969, in een tijd waarin regionale groepen gretig inspeelden op de opkomst van stevige gitaarmuziek. De bezetting bestond uit Anton Jalink op orgel, Wim Niewold (staand, slaggitaar), Harry Bekking (zittend, basgitaar), Herman Bruins (drums) en Peter Nijman (sologitaar).
Later sloot Nico van Harten zich aan als zanger — een naam die in Hellendoorn nog bekendheid kreeg door zijn rol in Celtic Mist.
Cross Move speelde vooral in de regio en bracht een mix van rock en blues, gedragen door het warme orgelgeluid van Jalink en de combinatie van ritme‑ en sologitaar die de band een herkenbare sound gaf. De groep bleef actief tot ongeveer 1970, een korte maar energieke periode waarin ze zich een plek verwierven binnen de lokale muziekscene.
The Black Beatniks
In 1965 ontstond de beatgroep The Black Beatniks, een hechte formatie van zes jonge muzikanten: Josef Latue, Paul Joseph, Brian Brinkman, Wietse de Boer, Hans Geurtse én Sonja de Vries, die als extra kleur en karakter aan de band werd toegevoegd.
De groep liet zich inspireren door de nieuwe pop- en beatmuziek die midden jaren zestig overal doorbrak. Het geluid werd gedragen door veel gitaarwerk, strakke ritmes en een repertoire dat bestond uit populaire nummers uit die tijd, aangevuld met eigen interpretaties van de moderne sixties‑sound.
Met hun frisse uitstraling, energieke optredens en de toevoeging van Sonja’s muzikale inbreng wist The Black Beatniks zich snel een plek te veroveren binnen de lokale muziekscene. Ze bleven geen jaren actief, maar hun naam staat nog altijd symbool voor de muzikale vernieuwingsdrift die in 1965 door Nederland trok.
Foodhog
Eind jaren zestig begon het te schuiven binnen H²WAB. Jarenlang hadden de repetities geklonken als een vertrouwd ritueel: het orgel van Willy, de gitaar van Bennie, de bas van Henk, en daarachter het ritme dat Alwie Middelkamp met vaste hand op de drums neerzette.
Het was een hechte club, een band waarin iedere noot een stukje vriendschap droeg. Maar in 1969 veranderde de dynamiek. Willy Ekelenkamp, Bennie Euren en Henk Alferink kozen voor een nieuw pad. Alwie Middelkamp, Hans Geurtse, Brian Brinkman en Wim Konijnenbelt voelden dat er nog muziek in de lucht hing — iets dat vroeg om een nieuwe vorm, een nieuwe naam, een nieuwe energie. Ze trokken de versterkers weer uit de kast, stemden de gitaren, zetten de microfoons klaar en lieten hun stemmen opnieuw samenvallen. Zo ontstond Foodhog: een band die niet uit verlies werd geboren, maar uit veerkracht.
H2WAB
In 1966 zette H2WAB de lokale muziekscène op zijn kop. Met Alwie Middelkamp (drums en zang), Bennie Euren (gitaar en zang), Willy Ekelenkamp (orgel en zang) en Henk Alferink (bas en zang) bracht de band een frisse, energieke sound die Hellendoorn liet swingen. Achter de schermen zorgde manager Hans Middelkamp dat alles strak liep — van repetitie tot optreden.
De groep groeide al snel uit tot een vaste waarde op regionale podia. Hun optredens stonden bekend om het enthousiasme, de strakke samenspel en het plezier dat van het podium afspatte. Voor veel jonge muzikanten uit de omgeving werd H2WAB een voorbeeld: een band die liet zien dat je met inzet, creativiteit en een hechte club vrienden een eigen plek in de lokale popcultuur kon veroveren. Ze stonden bovendien bekend om hun verrassend volwassen podiumuitstraling, iets wat in die tijd niet vanzelfsprekend was voor zo’n jonge formatie. Hun naam bleef nog jaren rondzingen in Hellendoorn, als een van de eerste groepen die echt een eigen geluid neerzetten.
Nu-Sect
Nu-Sect was een populaire lokale beatgroep uit de jaren zestig die zich sterk liet inspireren door de opkomende Engelse popmuziek van bands als The Beatles, The Shadows en The Rolling Stones. De bezetting bestond uit Hans Geurte (sologitaar), Henk Meijer (zang), Jozef "Otjep" Latué (drums) en Gerrit "Brian" Brinkman (basgitaar). Ook Paul Kleinmeulman speelde als invaller regelmatig mee met de band. Met een afwisselend repertoire van bekende beat- en popsongs trad Nu-Sect op tijdens dansavonden, feestavonden en evenementen in de regio. De groep wist met haar enthousiasme en herkenbare muziek telkens een gezellige en positieve sfeer te creëren. Daarmee leverde Nu-Sect een waardevolle bijdrage aan de levendige muziekscene die in de jaren zestig in Hellendoorn en omstreken tot bloei kwam.
Poseidon
Begin jaren zeventig ontwikkelt Poseidon zich in Nijverdal tot een van de meest eigenzinnige progrockbands van Twente. Met drummer Adrie Völkers, gitarist Hans Meijer, bassist Otjel Sopacua en vanaf 1973 toetsenist Rutger van Leyden vindt de band een eigen, avontuurlijk geluid. Hun muziek — complex, ritmisch verrassend en beïnvloed door Soft Machine en Gentle Giant — maakt Poseidon tot een opvallende regionale naam. Ze spelen op podia als De Esch, Noordik en het popfestival in Holten, gesteund door vaste crewman Bert Dekkers. In 1977 valt de band uiteen wanneer Adrie zich volledig op muziek‑ en vormingstheater VAT richt. De leden gaan ieder hun eigen weg, tot ze in 2011 onverwacht worden herenigd. Tijdens die reünie duikt een vergeten live‑opname uit De Esch op — een moment van pure euforie dat de band opnieuw tot leven wekt. Poseidon repeteert weer, speelt drie jaar met dezelfde bevlogenheid als vroeger en besluit in 2014 definitief het hoofdstuk af te sluiten.
VAT
In 1974 ontstaat in Nijverdal het vormingstheater VAT, voortgekomen uit de jongerengroep van vormingscentrum Dialoog. Oprichters Adrie Völkers, Karin Veldhuis en Rita Wennemers laten zich inspireren door maatschappijkritische groepen als Proloog en Werk in Uitvoering. Hun eerste productie, Wat je stemt, ben je zelf, sluit aan op de gemeenteraadsverkiezingen van 1974 en wordt enthousiast ontvangen in diverse jongerencentra. In de jaren daarna groeit VAT uit tot een brede, creatieve groep waarin muziek, theater en techniek samenkomen. Onder de vele betrokkenen bevinden zich Henny Paalman, Richard Emans, Paul Pot, Frits de Jonge, Otjel Sopacua, Hanneke Kindt, Rob Freriks, Willem Brandwacht, Charley Kuipers, Jule Vloedbelt, Paul Postma, Mannes Kruithof, Hans (licht), Peter Kalkhoven, Willy Stegeman, Dick van der Merwe en Wilma Vloedgraven. Samen geven zij vorm aan het Vormend en Activerend Theater, een groep die jongeren laat ervaren dat kunst een stem kan zijn — en soms een beweging.
Story
Story was een jonge bluesrockband uit Nijverdal, opgericht in 1973. De oorspronkelijke bezetting bestond uit Freek van Lochem (bas), Herman Bruins (drums) en Wim Niewold (gitaar en zang). Hun muziek leunde sterk op blues‑georiënteerde rock, gespeeld met een rauwe, jeugdige energie die goed aansloeg bij het lokale publiek. Later werd de band versterkt door Henk Bootsveld, die de baspartij van Freek van Lochem overnam. Story trad veel op in de regio, onder meer in Ons Gebouwin Nijverdal en De Geurenin Hellendoorn, waar ze bekend stonden om hun levendige optredens en de toegiften die ze steevast moesten spelen. Hoewel de band maar kort actief was, bleef Story een herkenbare naam binnen de vroege Hellendoornse muziekscene: een groep jonge muzikanten die met enthousiasme en bluesrock‑gedreven flair hun plek op het lokale podium veroverden.
Brushwood
De rock‑ en bluesband Brushwood ontstond midden jaren zeventig, rond 1974, met gitarist/zanger Wim Niewold als drijvende kracht. Zijn virtuoze gitaarspel– vooral de uitgesponnen solo’s – gaf de band een uitgesproken, energieke sound die goed aansloot bij de bluesrock‑golf van die tijd. De bezetting bestond uit Ely Picanussa op basgitaar en Herman Bruins op drums, een ritmesectie die de stevige basis vormde onder Niewolds gitaarwerk. Brushwood speelde vooral regionaal en maakte deel uit van de levendige Nijverdalse muziekscene van die jaren. Een van hun bekendste optredens vond plaats in de muziekkoepel van het Henry Dunant‑park, vermoedelijk in 1975 of 1976, tijdens een festival waar meerdere Nijverdalse bands het podium deelden. Het was zo’n typisch lokaal muziekfeest uit die tijd: zomers, informeel, en gedragen door jonge muzikanten die hun eigen rock‑ en bluesgeluid wilden laten horen. Brushwood bleef actief tot ongeveer 1976, een korte maar markante periode waarin de band zich een plek veroverde binnen de regionale rockgeschiedenis.
Red Amp Bluesband (1972–1974)
Blues & stevige rock uit de regio
De Red Amp Bluesband werd in 1972 opgericht en groeide uit tot een energiek trio dat twee jaar lang in de wijde omgeving optrad. De bezetting bestond uit Ferrie Risakotta op bas, Jan Niewold op gitaar en zang, en Theo Risakotta op drums.
Met hun combinatie van blues en stevige rock wist de band een rauwe, directe sound neer te zetten die goed aansloeg bij het regionale publiek. De optredens stonden bekend om hun krachtige ritmesectie, gedreven gitaarwerk en de herkenbare stem van Jan Niewold.
Hoewel de band slechts een korte periode actief was, liet Red Amp Bluesband een duidelijke indruk achter in de lokale muziekscene: een compacte, vurige formatie die het podium met overtuiging wist te vullen.
Paradise Now / Palma Nova
In 1974/75 ontstond in onze regio de band Paradise Now, een jonge formatie die zich ontwikkelde tot een solide feestact met een herkenbaar, dansbaar geluid. De bezetting bestond uit Johan Mulhof op bas en zang, Marcel Hones op drums, Erik Scholten op gitaar, Iewe Hofstede op gitaar en percussie, en Freddy Musters op gitaar en zang. Achter de mengtafel stond Alfons Hones als vaste geluidsman.
Rond 1978/79 maakte de groep een frisse doorstart onder een nieuwe naam: Palma Nova. Irma Nieuwenhuis kwam als vaste zangeres en dat gaf de band net dat beetje extra. De band groeide uit tot een populaire feestact die door het hele land werd geboekt voor bruiloften, partijen en regionale evenementen. Met hun toegankelijke repertoire, strakke sound en professionele presentatie werd Palma Nova een vaste waarde in het circuit. Hoewel de naam veranderde, bleef de energie hetzelfde: een hechte groep muzikanten die met plezier, vakmanschap en een flinke dosis feestelijkheid het publiek wist te raken.
Noblesse
Begin 1979 ontstond Noblesse als een band die niet zomaar een plek wilde innemen in de lokale rockscene, maar er een stempel op wilde drukken. Met Jan Niewold op gitaar — vers uit de Red Amp Blues Band — en Guy Donner (Botman)als tweede gitarist kreeg het geluid meteen een herkenbare, dubbele gitaarrand. Ferrie Risakotta bracht met zijn baslijnen de groove mee uit Red Amp, terwijl Peter Deiman achter de drums het geheel strak en onverzettelijk voortstuwde. Later voegden Kees Tromp en Fien Gomes zich als zangers bij de band, waardoor Noblesse een extra laag karakter en expressie kreeg. Ook John Mulder (zang) en Theo Risakotta (drum) hebben hun bijdrage geleverd. Tussen 1979 en 1985 speelde Noblesse zich stevig in de regionale muziekscene, met optredens waar hun melodieuze rock en vooral eigen werk het publiek telkens wist te raken. Ook speelden ze in Paradiso Amsterdam en in het Paard van Troje in den Haag Hun muziek had die typische mengeling van energie, vakmanschap en eigenwijsheid: herkenbaar genoeg om mee te zingen, maar altijd met een eigen draai die hen onderscheidde van andere bands uit die tijd. Zo groeide Noblesse uit tot een vaste waarde in de regio en daarbuiten.
Stagefright Bluesband
In 1975 ontstond de Stagefright Bluesband als een jonge, hongerige formatie die de blues en rock niet alleen wilde spelen, maar ook voelen. Met Bert van de Werfhorst en Guy Donner (Botman) op gitaar kreeg de band meteen een dubbele, rauwe gitaarrand. Peter Stevens legde met zijn basgitaar de stevige onderlaag, terwijl Leo Cornelissen de zang een eigen karakter gaf. Jaap Harmsen voegde extra gitaarpower toe, en met Kees Bosch of Herman Bruins op drums kreeg Stagefright een ritmesectie die zowel strak als onstuimig kon zijn.
In 1978 nam Otjel Sopacua de bas over van Peter Stevens, waarmee het geluid een nieuwe balans kreeg. Tot 1979 trok de band door het land met een stevige mix van blues en rock: optredens waar het zweet van het plafond droop, waar de gitaren scherp stonden en waar het publiek zich liet meevoeren door de energie van een band die altijd nét een tandje harder ging. Na 1979 veranderden zowel de naam als de bezetting, maar de herinnering aan Stagefright blijft die van een groep vrienden die met lef, lawaai en liefde voor muziek de podia veroverden.
General Custard
Vanaf 1979 groeide General Custard uit tot een band die zich niet zomaar in de Nederlandse blues‑ en rockscene nestelde, maar er een vaste plek veroverde. Met Kees Jan Caron op synthesiser kreeg het geluid een eigen, bijna filmische laag, terwijl Leo Cornelissen met zijn zang de nummers een herkenbare ziel gaf. Kees Bosch hield het ritme strak en onverzettelijk, Bert van de Werfhorst gaf de gitaren hun karakteristieke scherpte, en Otjel Sopacua zorgde met zijn bas voor de diepe, warme onderlaag die het geheel samenbond.
General Custard speelde door het hele land en stond zelfs op het podium van Paradiso Amsterdam, waar hun mix van blues en rock moeiteloos overeind bleef tussen het grote geweld. In eigen beheer brachten ze een single uit — een visitekaartje dat precies liet horen wie ze waren: eigenwijs, melodieus, stevig en altijd met een vleugje bravoure. Tot 2018 bleef General Custard een vertrouwde naam, een band die je niet alleen hoorde maar voelde, en die in de Nederlandse muziekscene een blijvende indruk achterliet
Café Houseband
De Café Houseband ontstond in de kroeg van Anne de Jong, nog vóór de tijd van Café Lambik. Het was een echte huiskroeg‑band: vrienden die dicht op elkaar speelden, het publiek vlak voor zich, en een repertoire dat paste bij de warme, rommelende sfeer van een Nijverdalse avond.
De bezetting bestond uit Anne de Jong (bas), Richard Eemans (gitaar), Kees van Vliet (drums), Gertie Horstink (zang), Wendel Leiwakabessy (zang) en Jimmy Parera (gitaar). De band speelde een mix van rock, blues en seventies‑songs, aangevuld met eigen werk van Richard en Jimmy. Een van die nummers was Kaki Ajam(“kippenpoot”), herkenbaar door de dubbele gitaarsolo waarin Richard zijn talent liet horen — eerst als gitarist, later als bassist. In de kroeg van Anne groeide de Café Houseband uit tot een vaste, warme plek in het Nijverdalse uitgaansleven: muziek die niet alleen klonk, maar ook leefde tussen de mensen aan de bar.
Opgericht van 1981 t/m 1986
Jack Daniels Stars and Stripes Rhythm and Roll Revue –
De Jack Daniels Stars and Stripes Rhythm and Roll Revueontstond begin jaren ’80 in Hellendoorn, toen Henkie Bennink (zang) eenmalig een rock-’n‑rollavond organiseerde met vrienden. Dat ludieke idee groeide uit tot een pretband die decennialang een vaste plek kreeg in de regionale scene. De kern bestond uit Jaap Harmsen (gitaar), Ef de Jong(sologitaar), Rob Telgenkamp (drums) en Paul Kleinleunman (basgitaar). Hun stijl draaide om humor, improvisatie en pure podiumenergie, vooral tijdens de legendarische avonden in De Lantaarn vanaf midden jaren ’80.
Regelmatig traden ze aan met de Horny Horns: Felixen Huub (sax) en Gert Tijhof (trombone). De gebroeders Bennink bouwden complete decors zoals een Swamp en een piratenschip, waardoor elke show een kleine revue werd.
Zo groeide de band uit tot een lokale legende: vrolijk, chaotisch en onvergetelijk — een uniek hoofdstuk in de Hellendoornse muziekgeschiedenis.
2 Shot Swing
2 Shot Swing bestaat uit vier ervaren muzikanten die elkaar al jaren kennen: Jan Niewold (gitaar, zang) * Marco de Jong (bas) * Richard Freie (gitaar, zang) * Stef Hoekjen (drums). Hun gedeelde liefde voor de muziek uit de late jaren ’70 en vroege jaren ’80 vormt de basis van hun sound. De band speelt een mix van pop, rock, funk en blues: herkenbare “oh ja!”‑nummers van o.a. Toto, Hall & Oates, Robben Ford, Mothers Finest, Bad Company en Living Colour. De setlist wordt regelmatig vernieuwd, maar één ding blijft: elk nummer moet die lekkere groove hebben.
Marco en Stef zorgen voor een stevige, swingende fundering, terwijl Jan de melodieën inkleurt met virtuoze gitaarpartijen. Richard geeft de songs hun karakter met zijn vocalen. Het resultaat is een strak ingespeelde band die hoorbaar plezier heeft op het podium — niet vreemd, want Stef drumt inmiddels ook bij de landelijk bekende band Bökkers. “Keep the Funk alive.”
Qualster
Qualster was een Nijverdalse/Hellendoornse formatie uit 1984–1985, bestaande uit Jaap Harmsen (gitaar), Ef de Jong (sologitaar), Paul Kleinmeulman (bas), Jannes Broekert (drums) en Det Jansen (zang). De band repeteerde in een oude kalverschuur bij Harry Boers, waar je via de deel naar binnen moest.
Die deel was het domein van een hond waar zangeres Det niet gerust op was. Steevast klonk dan haar hoog‑Hollandse vraag: “Is de hond op de deel?”— een vaste prik die elke repetitie begon met een glimlach. Muziekgenre; Rock & Lol.
Binnen werden ze altijd hartelijk ontvangen door Harry’s vader, die met een knipoog riep: “Zo zigeuners, goaj weer kabaal maken? Aj koffie wilt, loat maar weten.”Het typeert precies de sfeer waarin Qualster speelde: vriendschap, humor en muziek die recht uit het hart kwam.
Associated Press
Associated Press was een Nijverdalse rockband uit de jaren tachtig die met stevige rock‑ en bluesnummers een korte, maar opvallende stempel drukte op de lokale muziekscene. De band speelde met een energie die je meteen raakte: warme gitaarklanken, een rauwe stem, en dat typische oefenruimte‑vuur dat ontstaat wanneer vrienden samen muziek maken.
Door persoonlijke omstandigheden — waaronder de schaduw van de oorlog in Srebrenica— viel het avontuur vroeg stil, maar het verhaal bleef. Het hoogtepunt was het optreden in Spektakel en Toestanden van de LOH, een avond waarop alles klopte: de band strak, het publiek enthousiast, de energie tastbaar. De vaste bezetting bestond uit Kees Tromp (zang), Peter Kool (gitaar), Jack Schippers (drums), Otjel Sopacua (bas) en Kees Caron (toetsen). Tijdens het LOH‑optreden speelden Bert Kroese en Wilfred Grotenhuis mee, al ontbreken zij op de bekende foto waarop de bandleden van links naar rechts staan: Jack Schippers, Kees Tromp, Kees Caron, Otjel Sopacua en Peter Kool.
Gunung
Gunungwas begin jaren tachtig een vurige Nijverdalse jazz‑rockformatie met Molukse ziel, actief rond 1982–1984. De band bracht een warme, ritmische sound waarin percussie, gitaarlijnen en sax elkaar optilden.
De bezetting: Mingus Souhuwat (percussie), Wim Souhuwat (gitaar), Lex Pattiasina
(bas), Johnny Parera (drums), Bert Kroeze (zang), Marc Matitaputty (saxofoon) en Jimmy Parera (gitaar).
Gunung stond meerdere keren in Paradiso, waar hun energieke mix van jazz‑rock en Molukse ritmes het publiek meteen meenam. Door optredens op Molukse festivals en feesten door heel Nederland groeide de band uit tot een geliefde naam binnen de Molukse muziekgemeenschap. Met hun korte maar krachtige bestaan liet Gunung een blijvende indruk achter: een band die muzikaliteit, cultuur en vakmanschap samenbracht in een eigenzinnige jazz‑rocksound
Stiffener
Stiffener was een krachtige rockband die tussen 1987 en 1989 actief was en zich onderscheidde door een stevige, recht‑toe‑recht‑aan sound met een duidelijke live‑uitstraling. De band bracht energieke rock met dubbele zanglijnen en een solide ritmesectie, gedragen door ervaren muzikanten uit de regionale scene.
De bezetting bestond uit Andre Cents (gitaar, zang), Erna Heuver (zang), Marcel Derix (bas) en Koen Roosen (drums). Met deze formatie speelde Stiffener niet alleen veelvuldig in Nederland, maar ook in Duitsland, waar ze een groeiende fanbasis opbouwden dankzij hun strakke optredens en herkenbare rockgeluid.
Hoewel de band slechts enkele jaren actief was, liet Stiffener een blijvende indruk achter binnen de regionale rockwereld: een groep die met overtuiging en vakmanschap het podium op ging en zowel lokaal als over de grens wist te overtuigen
Crazy
Crazy was een energieke southern‑rockband die tussen 1985 en 1987 actief was in de regio Hellendoorn–Nijverdal. De formatie stond bekend om hun rauwe gitaargeluid, meerstemmige zang en een podiumuitstraling die sterk leunde op de Amerikaanse southern‑rocktraditie.
De band bestond uit Ferdi Joly (gitaar, zang – ex‑Normaal), Rob Tenten (drums, zang), Pieter Wielaard (bas), Rezie Geurink (zang) en Andre Cents (gitaar). Met deze bezetting bouwde Crazy een stevige live‑reputatie op. Ze traden veel op in regionale zalen, waaronder Ons Gebouw in Nijverdal en De Geuren in Hellendoorn, waar ze een vaste schare liefhebbers trokken.
Hoewel de band niet zo heel lang actief was, liet Crazy een blijvende indruk achter binnen de lokale rockscene: een korte maar vurige periode waarin southern rock een eigen plek kreeg in Hellendoorn en omstreken.
Bontempi
De rockband Bontempi ontstond in 1987, nadat Leo Cornelissen en Bert van de Werfhorst via een advertentie in de Tubantia op zoek gingen naar regionale muzikanten. De Hengelose broers Rob en Hans Droog reageerden als drummer en bassist, waarmee de basis stond voor een stevige rockband in de geest van Danny Lademacher. Met optredens in café Lambic in Nijverdal en kroegen in Hengelo en Enschede trok Bontempi al snel aandacht. Ze belandden in de studio van Radio Oost voor Hard en Vierkant van Peter Schoof, waar hun energieke rock goed aansloeg. In 1989 meldde het Twents Volksblad dat de band werd uitgebreid met gitarist André Cents van Crazy, die twee weken later al optrad in de Lantaarn aan de Joncheerelaan. In de laatste periode wisselde de bezetting: Eric de Boernam de bas over en Bontempi speelde onder meer tijdens The Battle of Bands in Nijverdal en in Café C’est la Vie. De finale kwam in 1993, toen de band het voorprogramma verzorgde van Blues ’n Trouble, de formatie van toetsenist Lou Martin (Rory Gallagher), in zaal Struik — een stevige afsluiting van een korte maar markante rockperiode.
What a Gig!
What a Gig! was een Groningse pop‑funkband (1986–1991) die begon als begeleidingsact voor modeshows en uitgroeide tot een energieke liveband met een mix van funk, soul en rock. De eerste bezetting bestond uit Mieke Bom, Maarten de Wit, Magda Wierenga, Hilbrand Wierenga, Feiko van der Veen, Bert Kremer, Hilvert Roorda, Arthur Jansen, Jan Niewold, Marco Kerver, Marco Tjassing en Peter Deiman, later aangevuld met CT Heida, Sheila Latumakulita, Lex Pattiasina, Kevin Gallagher, Jan Meiborg, Richard Hallebeek, Bart Dalenoord, Willem Nuruwe en Wouter Schueller. De band speelde veel op studentenfeesten door het hele land en trad op in De Melkweg en het Concertgebouw. What a Gig! verscheen tweemaal in Veronica’s Sterrenjacht en beleefde haar hoogtepunt in het Budokan Theater in Tokio, waar de groep tijdens Yamaha’s Bandexplosion de Best Overseas Band Award won. De band liet een blijvende indruk achter, onder meer vastgelegd op de verzamel‑cd Groningen 1990 – Rock Sampler.
.jpg?etag=W%2F%22ae173-1a013a9a8a8%22&sourceContentType=image%2Fjpeg&ignoreAspectRatio&resize=398%2B319&extract=20%2B0%2B349%2B319&quality=85)
Wiseguys
De Wiseguys waren vanaf 1992 een geliefde rock‑ en bluescoverband uit Nijverdal/Hellendoorn, bekend om hun rauwe energie en feestelijke live‑shows. Ze groeiden uit tot vaste waarden op regionale podia en tentfeesten, met als hoogtepunt Ribs & Blues 2004, waar ze speelden naast Walter Trout, Jan Akkerman, Pat Travers, JW Royen T‑99.
De band kende wisselende bezettingen met o.a. Rob Pijffers, Jan Scheppink, Bas Pleizier, Rob Telgenkamp, Bert Spenkelink, Jan Rosman, Edwin Velding, Hans Nep, Hendrie Ruiterkamp en Hans Steen. De bekendste formatie bestond uit Andre Gorter, Pijffers, Spenkelink, Scheppink, Rosman en Velding, later aangevuld met Dinand Samsen. De laatste bezetting (2008–2009) omvatte Gorter, Pijffers, Nep, Samsen, Rosman en Melvin Sourbach.
In 2006 brachten de Wiseguys hun enige album uit: Shoot!, opgenomen in eigen studio. Het groeide uit tot een iconisch document van de lokale muziekscene. Herman Deinum omschreef de band als “stevig, smaakvol, open en rechtdoor”.
Sad Bizniz
Sad Bizniz was tussen 1990 en 2010 een geliefde band in Nijverdal en omstreken. De groep ontstond uit de formatie die begin jaren ’90 het Smartlappenfestival won onder de naam Trieste Zaak, een optreden dat hun regionale bekendheid in één klap vestigde. De oorspronkelijke bezetting bestond uit Ralph Portier (bas), Dick Goossen (slaggitaar), Tsjally Papilaya (gitaar), Kees Tromp (zang en gitaar), Thijs Baving (zang en percussie), Martin op den Dries, die toetsen, gitaar en mondharmonica toevoegde, Jan Braamhaar (drums) en Bert Tromp (geluid). Samen ontwikkelden ze een energieke, humorvolle en herkenbare live‑sound die hen jarenlang op podia in de regio bracht.
In de latere periode kreeg Sad Bizniz een nieuwe muzikale kleur met Jack Schippers, Bram Pareira, Wilfried Bult en Erik Veldwijk. Door deze wisselende bezettingen bleef de band zich ontwikkelen, zonder hun eigen karakter te verliezen.
Sad Bizniz bleef altijd een band die speelde met plezier, vakmanschap en een flinke knipoog — een naam die in Hellendoorn nog steeds met warmte wordt uitgesproken.
No Structure
De Nijverdalse band No Structure ontstond in 1992 uit een gelegenheidsband binnen de muziekschool aan de Hendrik Wormserstraat, waar gitaardocent Riekus Schipper jonge muzikanten liet samenspelen. De eerste bezetting bestond uit Hugo Geurtse (zang), Annet en Jan Broeze (sologitaar), Gert Kozijn (bas), Luc Blikmans (drums) en Inge Dekker (saxofoon). De band speelde stevige rock en blues, met covers van onder meer Bad Company, Thin Lizzy en Lenny Kravitz. Optredens volgden snel: schoolavonden zoals College Noetsele, een festival in Almelo en het beruchte optreden tijdens de Parijse Markt bij de Jumbo, waar een oliebollenbakker de stekkers uit de versterkers trok — waarna het volume juist verder omhoog ging. Door studie vertrok Inge Dekker, en begin 1994 stapte bassist Gert Kozijn over naar de MLC Bluesband. Hugo Geurtse nam de bas over en Anne Hoogland werd de nieuwe vocaliste. No Structure bleef zo een energieke, jonge rockband die begin jaren ’90 een opvallende plek innam in de lokale muziekscene.
Sense Of Urgency
Sense Of Urgency werd in 2000 opgericht door gitaristen Ruben Biemans (gitaar, zang) en Bas Heerink (gitaar), die nog altijd de vaste kern van de band vormen. In 2015 sloten Tjeert‑Jan van Hoogen (zang), John Johannes (toetsen) en Sander Hoogesteger (bas, zang) zich aan, waarna in 2020 drummer René van Olphen de formatie completeerde. Met Marcel Fahrendorf als geluidsman speelt de band al jaren een prominente rol in de Nederlandse progressieve hardrock, met optredens in regionale cafés, rockcafés, landelijke festivals en buitenlandse shows in Spanje en Duitsland. Hun repertoire loopt van Whitesnake, Deep Purple, Van Halen, Europe en Alice Cooper tot eigen werk in symfonische hardrock, gekenmerkt door tempowisselingen, dynamische zang en pure live‑energie. In 2026 nam de band acht nieuwe nummers op bij Hillroad Records, waarvan vier inmiddels op Spotify en YouTube verschenen.
Website: www.senseofurgency.eu Facebook: www.facebook.com/senseofurgency Instagram: www.instagram.com/sense.of.urgency YouTube: www.youtube.com/@sense.of.urgeny
Flamborough Head
Flamborough Head was een Nederlandse symfonische rockband die tussen 1994 en 2003 actief was en internationaal optrad, onder meer in België, Engeland en de Lantaarn in Hellendoorn. De groep bracht twee albums uit op het Engelse label Cyclops: Unspoken Whisperen Defining The Legacy. Beide platen werden goed ontvangen binnen het progrockcircuit en zorgden voor optredens in binnen‑ en buitenland, waaronder België, Engeland en natuurlijk de Lantaarn in Hellendoorn, waar de band een trouwe regionale achterban had. De CD's worden nog steeds wereldwijd verkocht.
De bezetting bestond uit Edo Spanninga (keyboard), Siebe Rein Schaaf (zang, keyboard), Koen Roozen (drums), Marcel Derix (bas) en Andre Cents (gitaar, zang). Met hun sfeervolle composities, lange instrumentale passages en warme, symfonische arrangementen wist Flamborough Head een blijvende indruk achter te laten in de Nederlandse progrockgeschiedenis. (17) Flamborough Head - Legend Of The Old Man's Tree - YouTube
Midlife Crisis Bluesband
De Midlife Crisis Bluesband ontstond in december 1993 en speelt al bijna 33 jaar onder de naam MLC Bluesband. De bezetting bleef vrijwel onveranderd: Nico van Houten(keyboard), Bert van Keulen (bas), Bert de Groot (drums), Gert Kerkhof (zang), Rob Segers (sax) en Bert van de Werfhorst (gitaar).
Alleen bassist Gert Kozijn werd vervangen door Geert Maatjes en later door Bert van Keulen; zanger/mondharmonicaspeler Frank Klement maakte plaats voor Gert Kerkhof.
MLC is een bluesrockband, met muziek die ruikt naar kroegen, houten vloeren, warme versterkers en avonden die langer duren dan gepland, maar ook een band die jarenlang optrad in en rond Cork (Ierland), op podia waar Rory Gallagher geschiedenis schreef. In de regio speelde de band in C’est la Vie, De Paddenstoel en verscheen in tv‑programma’s als Spektakel en Toestanden. De band bestaat nog steeds — De midlifecrisis ligt ver achter hen, maar de blues — die blijft. Net als de vriendschap, de avonden, de verhalen en het geluid dat ze al drie decennia samen dragen.
Compilatie: https://youtu.be/F0cu3Cs9Bns?si=y4KqXeAFjoKCs5n7
Wizniz
Wizniz was een frisse, krachtige rockband die tussen 1992 en 1995 actief was in het regionale livecircuit. De groep viel op door een directe, ongepolijste sound en een energieke podiumpresentatie. De vaste bezetting bestond uit Debbie Hulskamp (zang), Jan Niewold (gitaar), Dick Degener (bas) en Peter Deiman (drums), met in de beginfase Jan Meiborg op toetsen en later Hans Sligter als gitarist/zanger.
In 1994 bracht de band de cd What it izuit, die regelmatig werd gedraaid in Countdown Café. Wizniz speelde op het Bevrijdingsfestival in Zwolle en stond in het voorprogramma van Mothers Finest, wat hun reputatie als sterke liveband verder bevestigde. Ondanks het korte bestaan liet Wizniz een blijvende indruk achter met hun pure, eerlijke rockgeluid en herkenbare eigen signatuur.
Opgericht van 2001 t/m 2010
.jpeg?etag=W%2F%22272a4-1a0a4eb5bb8%22&sourceContentType=image%2Fjpeg&ignoreAspectRatio&resize=352%2B352&extract=0%2B0%2B352%2B320&quality=85)
.png?etag=W%2F%222b3998-1a0ce493f70%22&sourceContentType=image%2Fpng&ignoreAspectRatio&resize=352%2B352&extract=0%2B0%2B352%2B320)
André Cents Band
De André Cents Band was een regionale progressieve rockband die actief was van 2005 tot 2008. De band werd gevormd door André Cents (gitaar en zang), Hendrik Engeltjes (bas) en Wim Musters (drums en zang).
De muziek van de band was stevig en veelzijdig, met duidelijke invloeden uit de progressive rock. Binnen de nummers was ruimte voor afwisselende arrangementen, melodieuze passages en stevig gitaarwerk. De combinatie van gitaar, bas, drums en zang zorgde voor een herkenbaar en energiek bandgeluid.
In de jaren dat de André Cents Band actief was, trad de groep regelmatig op tijdens regionale evenementen en optredens. Met hun eigen muzikale stijl wisten ze een enthousiast publiek te bereiken en maakten ze deel uit van de regionale muziekscene.
Hoewel de band in 2008 stopte, bleef de periode waarin de André Cents Band actief was een bijzondere episode binnen de muzikale geschiedenis van de betrokken muzikanten.
Blue Smoke
Blue Smoke ontstaat in 2007 wanneer Kees Jan Caron (hammond, piano) en Gert Kozijn (basgitaar) elkaar treffen in een oefenruimte in Wilp en ontdekken dat ze allebei een link hebben met Nijverdal. Samen met Michiel Kroes (zang, sologitaar) en Eero Valkonen (drums) ontwikkelt de band een stevig hard‑ en bluesrockrepertoire met werk van Hendrix, Gallagher, Cream, Deep Purple, Herman Brood, Uriah Heep en eigen nummers.
Blue Smoke speelt in Nijverdal onder meer bij Klaas Vaak en Murphy’s, en treedt op tijdens het dialectfestival Grondtoon met een Sallandse versie van Smoke on the Water. Een hoogtepunt volgt in Ommen, waar een te late Eero wordt vervangen door een vrijwilliger uit het publiek die Never Be Clever moeiteloos speelt — en achteraf Cees Meerman, voormalig drummer van Herman Brood & His Wild Romance, blijkt te zijn.
In 2010 verhuist Eero terug naar Finland, waarna Blue Smoke besluit te stoppen waarmee een korte maar levendige episode in de regionale rockscene tot een einde komt.
7th Felony
7th Felony was een hardrock- en heavyrockband uit Nijverdal die actief was van 2010 tot 2021. De band bestond uit Marc Ruumpol (leadzang), Anthony Matthijs Roelofs (leadgitaar), Erwin Ruumpol (basgitaar), Bas Hekstra (slaggitaar en leadgitaar) en Loudy Joseph (drums). Geïnspireerd door de glamrock van de jaren tachtig ontwikkelde 7th Felony een eigen sound met invloeden uit classic rock, hardrock en heavy metal. Naast eigen werk speelde de band covers van onder meer Billy Idol, Great White en ZZ Top.
In de elf jaar van haar bestaan bouwde 7th Felony een sterke live-reputatie op met optredens in onder meer Murphy’s, MCNH, Tattoofest en Bunga Tandjung in Nijverdal, evenals op podia als Metropool Hengelo, Colmpop en Burgerweeshuis Deventer. In het najaar van 2021 nam de band afscheid van het publiek met optredens tijdens Lucky's Regio Metalfest in Rijssen en het Rock 'n Metal Fest in De Lantaarn in Hellendoorn.
Facebook: https://www.facebook.com/7thfelony
Roundabouts
Roundabouts is een hardrockband met wortels in Hellendoorn en Nijverdal. De band bestaat uit Lian Nijhuis (zang), Loudy Joseph (leadgitaar), Robin van de Wetering (slaggitaar), Peter Prangsma (basgitaar) en Jorick Lubbers (drums). Roundabouts werd oorspronkelijk in 2008 opgericht door jeugdvrienden Loudy Joseph, Robin van de Wetering en Peter Prangsma als coverband, maar maakte in 2023 een succesvolle doorstart met een nieuwe bezetting en een eigen muzikale koers.
Met hun energieke, ongepolijste hardrock en krachtige liveshows heeft de band inmiddels een stevige naam opgebouwd. Optredens op festivals als Paaspop en Dauwpop, een supportshow voor Steel Panther in een uitverkochte Oosterpoort en diverse televisieoptredens bewezen dat Roundabouts zowel kleine zalen als grote festivalpodia moeiteloos weet te veroveren. Hun muziek kenmerkt zich door pakkende hooks, pure energie en een compromisloze rock-'n-rollmentaliteit. https://roundaboutsband.com/
https://www.facebook.com/roundaboutsband
Southbound
Southbound was jarenlang een vertrouwde naam binnen de regionale muziekwereld. De band kende door de jaren heen vele bezettingen en bracht ervaren muzikanten en jonge talenten samen in een gevarieerd repertoire van blues, rock, soul en pop. Tot de oorspronkelijke bezetting behoorden Gert Kozijn (gitaar en slidegitaar), Bas Plaisier (sologitaar), Jaap Harmsen (gitaar en zang), Paul Kleinmeulman (basgitaar), Rob Telgenkamp (drums), Barry Wispels (zang) en Jan Arents (toetsen). Southbound speelde op podia als De Lantaarn, De Kroon en Ribs & Blues, waar de band in 2002 het voorprogramma verzorgde van Girls Wanna Have Fun. In de loop der jaren kregen talenten als Jim Zwinselman (gitaar) en Axel Zwinselman (toetsen) binnen de band een kans om zich te ontwikkelen. Hoogtepunten waren onder meer de grote reünie in De Lantaarn, waarvan een film en cd werden gemaakt, en het laatste optreden in 2019 tijdens een bijzondere hereniging met Girls Wanna Have Fun. Ondanks de vele bezettingswisselingen bleef Southbound vooral een band van muzikale vriendschap, speelplezier en regionale verbondenheid.
Opgericht van 2011 t/m 2020
We All Kissed Beth Cooper
We All Kissed Beth Cooper (WAKBC) was een alternatieve rockband uit Nijverdal die actief was van 2011 tot 2015. De band werd opgericht door gitarist en songwriter Tino Azeitona en kende na enkele bezettingswisselingen een vaste formatie met Stefan Krikke (zang), Tjarie Zoontjes (basgitaar), Vincent van Vliet (gitaar), Mark Mulder (drums) en Tino Azeitona (gitaar).
WAKBC speelde voornamelijk eigen werk en trad op op diverse regionale en landelijke podia. De band bereikte de finale van De Wraak van Salland, won het Lente Offensief in Atak Enschede en bracht de nummers Out in the Country en Tomorrow uit. In 2015 verscheen een in eigen beheer opgenomen cd, gepresenteerd in Metropool Hengelo.
Een hoogtepunt was het optreden tijdens het 30x20 Festival in Paradiso Amsterdam. Na het uiteenvallen in 2015 bleef de band herinnerd als een opvallende naam binnen de regionale popscene. Tino Azeitona maakt tegenwoordig nieuwe muziek onder de naam The Azeitona Project.
Gee Bros / Crying Wood
In 2010 sluiten de Nijverdallers Gert Kozijn (bas) en Kees Jan Caron (toetsen) zich aan bij de van oorsprong Apeldoornse/Zwolse jaren‑60 band Gee Bros, bekend van de Top‑10 hit Henry the Horse. Samen met Ben Groote (drums, zang), Henk Groote (zang, gitaar), Jeroen de Haas (sologitaar, zang) en Max Tack (gitaar, zang) speelt de band op diverse podia, waaronder het Legends Festival 2012in Apeldoorn, naast groepen als Brainbox, Sandy Coast, Massadaen Livin’ Blues.
Na het vertrek van Henk en Jeroen wordt ex‑Nijverdaller Peter Jan Kool de nieuwe sologitarist. De band gaat verder onder de naam Crying Wood, met een repertoire van eigen werk en nummers van de gelijknamige lp uit 1969. In deze bezetting treedt de band onder meer op tijdens het Sarasani Festival op Texel in september 2014.
Begin 2015 valt het doek: Crying Wood geeft nog één kort, laatste optreden tijdens een bandshuffle in café Budde, waarna de band stopt.
ACent’s
ACent’s was een ambitieuze progrockband die tussen 2012 en 2018 actief was en zich onderscheidde met een gelaagd, melodieus en soms experimenteel geluid. De groep bracht een combinatie van zang, gitaar, bas en drums die sterk leunde op de progressieve rocktraditie, aangevuld met het kenmerkende gebruik van gitaarsynthesizer door Andre Cents. In eigen beheer is een CD demo met de naam "War Child" gemaakt.
De band bestond uit Leo Cornelissen (zang), Harry Loef (bas), Andre Cents (zang, gitaar, gitaarsynthesizer) en Ron van Elven (drums). Met deze bezetting speelde ACent’s landelijk, waar ze op diverse podia hun technische spel, muzikale dynamiek en herkenbare progrock‑sound lieten horen.
Hoewel de band slechts enkele jaren actief was, wist ACent’s een vaste plek te veroveren binnen de Nederlandse progrockscene: een groep die met vakmanschap, creativiteit en een eigen muzikale signatuur het podium op ging.
GoedVout Partyband
GoedVout Partyband was tussen 2010 en 2015 een vaste smaakmaker in de regionale muziekscene. De groep stond bekend om hun aanstekelijke mix van classics en mash‑ups, perfect gericht op jong én oudere jongeren. Ze brachten een energieke liveshow die moeiteloos paste in grote zalen, feesttenten en zo nu en dan zelfs op bruiloften.
De band had een opvallend brede bezetting, met een sterke vocale frontlinie: Dennis Musters, Annemiek Völkers, Melanie Meenhorst‑Zieleman, Manon Lichtenberg‑Stokvisen Saskia Schreurs. De muzikale basis werd gelegd door Wim Souhuwat (gitaar), Bert Kleinlugtenbelt (keyboards/zang), Ben Dijkman (bas) en Edwin Rutgers (drums/zang). Een belangrijk onderdeel van de sound was de krachtige horn section, met Irma Molenaar en Michel Tempert op trompet, Hans van der Werff op trombone en Erik Slettenhaar op saxofoon/zang. Samen zorgden zij voor het volle, feestelijke geluid dat de band zo herkenbaar maakte. GoedVout Partyband liet in vijf jaar tijd een blijvende indruk achter met optredens in onder meer hoofdpodium Helders Fees, Paasweekend Marle, Bruisend Nijverdal en de Nachtmarkt bij de Budde. — een band die precies wist hoe je een ''zaal'' in beweging krijgt.
Dustlands
De Nijverdalse formatie Dustlands werd in 2012 opgericht door Jan Niewold, Bert Kroese en Freddy Musters. Een bijzonder trio: alle drie speelden ze gitaar én verzorgden ze de zang, waardoor Dustlands een warme, meerstemmige akoestische sound kreeg die perfect paste bij hun repertoire. De band koos bewust voor een akoestische benadering van rock‑ en popmuziek, met een sterke voorkeur voor nummers uit de jaren zeventig. Denk aan melodieuze rock, zachte harmonieën en de typische sfeer van dat decennium — vertaald naar een intieme, unplugged setting. Dustlands trad regelmatig op in de regio, waar hun akoestische stijl goed aansloeg. Ze stonden onder meer in het openluchttheater en in het ZinIn Theater, onder andere tijdens de voorstelling De Fabrieker van Herman Kampman. Het waren optredens waarin de drie muzikanten hun plezier, vakmanschap en onderlinge chemie lieten zien. Na enkele jaren intensief samenspel ging ieder van de drie zijn eigen weg, waarmee Dustlands een compacte maar karakteristieke periode toevoegde aan de lokale muziekgeschiedenis.
Sezpool
Sezpool is een Nijverdalse rock‑ en metalband die sinds 2018 weer met volle kracht door de Nederlandse muziekscene dendert. Wat ooit begon als een groep vrienden met een voorliefde voor stevige riffs en rauwe energie, groeide uit tot een band die live altijd nét een tandje harder gaat dan je verwacht. De huidige bezetting – Michel De Groot (zang), Geert Hooning (bas), Tim Limburg gitaar), Pascal Wigger (drums) en Dennuz Bos (gitaar) – vormt een hechte, gedreven formatie. Elk optreden ademt het plezier van samen spelen: Michel die de zaal meeneemt met zijn krachtige stem, Geert die de fundering legt met diepe baslijnen, Tim en Dennuz die elkaar vinden in vuige gitaarduels, en Pascal die het geheel voortstuwt met strakke, energieke drums. Jarenlang speelde Sezpool door heel Nederland, van kleine zalen tot grotere podia waar hun mix van rock, metal en pure live‑energie altijd aansloeg. De laatste twee jaar ligt de focus vooral op de regio, waar de band een trouwe achterban heeft opgebouwd. In Twente en omstreken staat Sezpool bekend als een band die nooit half werk levert: elke show is intens, eerlijk en recht voor z’n raap. Website https://sezpool.nl/ Facebook; https://www.facebook.com/sezpool.nl
Marathon Men
Marathon Men is een viermansformatie die bekendstaat om de loepzuivere meerstemmige zangvan alle bandleden en hun krachtige vertolkingen van klassiekers uit de Blues‑ en Rockmuziek. Het repertoire beweegt zich moeiteloos tussen de harmonieuze West Coast‑sound, de karakteristieke grooves van Little Feat, de theatrale flair van Queen en Styx, én een opvallende voorliefde voor het rauwe, melodieuze werk van Thin Lizzy. Hun interpretaties van nummers uit die laatste hoek vormen steevast hoogtepunten in hun optredens. De band bestaat uit vier ervaren muzikanten die elkaar naadloos aanvullen: Peter Deiman op drums en zang, Jan Niewold en Hans Sligter op gitaar en zang, en Rob Hendriks op bas en zang. Samen creëren ze een herkenbare, warme sound waarin vakmanschap, plezier en liefde voor tijdloze muziek samenkomen. Met hun energieke optredens weten de Marathon Men elk podium te vullen met sfeer en samenzang die het publiek raakt. Hun shows zijn een reis door decennia popgeschiedenis, gebracht met een fris elan en een vleugje Twentse nuchterheid. Of het nu in een intiem café of op een groot festival is — de band straalt altijd dezelfde passie uit: muziek maken die mensen verbindt.
RockAge
RockAge was een Nijverdalse classic rock-coverband die actief was van 2011 tot 2021. De band bestond uit Dick Goossen, André Scharphof, Bas Voorveld, Bart Plaggenmarsch en Philip Pasveer. Gedurende tien jaar bracht RockAge de grootste klassiekers uit de rockgeschiedenis tot leven op regionale en lokale podia. Met een gevarieerd repertoire van tijdloze rockhits wist de band een trouwe schare liefhebbers aan zich te binden. RockAge trad op tijdens diverse evenementen en in verschillende cafés en zalen, waaronder het bekende Café De Kachel. De kracht van de band lag in de combinatie van muzikaliteit, energie en een gedeelde passie voor classic rock. Van meeslepende gitaarpartijen tot herkenbare meezingers: RockAge bracht het geluid van de grote rockbands uit vervlogen tijden op authentieke wijze terug naar het podium.
Na een muzikaal avontuur van tien jaar kwam in 2021 een einde aan de band, maar RockAge blijft herinnerd als een enthousiaste coverband die de liefde voor classic rock met veel plezier en overtuiging wist over te brengen op haar publiek.
Vidarr
Vidarr is een deathmetalband met een uitgesproken blackened en groovy inslag, ontstaan in 2018. Vanuit een groep muzikanten met een sterke Nijverdalse inbreng groeide de band uit tot een formatie die zich in verschillende bezettingen ontwikkelde en een eigen, herkenbare intensiteit opbouwde. Door de jaren heen speelde Vidarr zich door heel Nederland, Duitsland en België, van intieme zalen tot grotere festivals, steeds met een rauwe, gedreven en fysieke live‑aanpak die het publiek direct meezuigt.
In juni 2024 verscheen de EP ‘Tormented to Rot’, een release die Vidarr stevig op de kaart zette binnen de Nederlandse metalscene. Inmiddels werkt de band aan het eerste volledige album, waarvan de eerste single én videoclip al zijn uitgebracht.
De huidige line‑up bestaat uit Nico van de Hoek (lead guitar), Hugo Heutinck (rhythm guitar), Jillis Dijsselhof (drums) en Wiljan Koster (main vocal). Samen vormen zij een band die blijft groeien, vernieuwen en met overtuiging de grenzen van het genre opzoekt.
Opgericht van 2021 t/m 2026
The Grades
The Grades is een ervaren en warm klinkende seventies‑band waarin vijf doorgewinterde muzikanten hun liefde voor rock, blues en soul samenbrengen. De groep bestaat uit Sjoerd van den Broek (gitaar, zang), Peter Deiman (drums, percussie), Rob Hendriks (bas), Jan Niewold (gitaar, vocalen) en Andy Nijmeijer (toetsen). Elke muzikant brengt een eigen geschiedenis mee: van theatertours en studiowerk tot optredens met grote namen uit binnen‑ en buitenland. Samen vormen ze een hechte formatie die met hun Back to the Seventies‑shows een energieke ode brengt aan de muziek van hun helden. The Grades combineren vakmanschap, spelplezier en een herkenbare vintage sound, en werken aan nieuw materiaal dat hun gedeelde passie voor de jaren zeventig verder onderstreept. Hun optredens ademen de sfeer van een tijd waarin muziek nog rauw, eerlijk en ongepolijst mocht zijn. Het publiek voelt die warmte meteen: een avond met The Grades is een reis terug naar de gouden jaren van de popmuziek.
Murphy McCoy
Murphy McCoy ontstond vlak voor de Covid‑periode in Murphy’s Irish Pub in Nijverdal, waar Bert van de Werfhorst samen met eigenaresse Phyllis Murphy een zondagmiddag‑jamsession opzette. Hij vormde een vaste band met Nico van Houten (keyboard), Bert Zwinselman (drums), Bert van Keulen (bas) en zichzelf op gitaar. Via Muzikantenbank.nl sloot zangeres Gwen Lemmens uit Hengelo aan.
De bandnaam kwam van Nico’s eerste Groningse band én van een single van Livin’ Blues. Na een Covid‑pauze startten de sessies medio 2022 opnieuw. Intussen groeide Murphy McCoy uit tot een veelgevraagde regionale bluesband, met optredens bij De Cactus (Hengelo), De Beiaard (Enschede), Tivoli (Raalte)en als voorprogramma van Livin’ Blues in De Lantaarn (Hellendoorn). Ook Ribs & Blues nodigde de band uit, een samenwerking die in 2027 wordt voortgezet in een Band Shuffle. Met drummer Tom Wijnen werkt de band aan nieuw repertoire. De jamsession in de Irish Pub zijn inmiddels overgedragen aan John’s School, terwijl Murphy McCoy zich volledig richt op optredens.
Accidentals
Accidentals ontstond spontaan: In 2022 tijdens een eenmalig optreden op een jubileumfeest — samen met De Bombita’s — groeide uit tot een blijvende band. De eerste bezetting bestond uit Jaap Harmsen (gitaar), Rob Telgenkamp (drums), Wim Souhuwat (sologitaar), Paul Kleinmeulman (bas), Edwin Rutgers (zang) en Nico van Houten (keyboards). Later werd Nico vervangen door Kees Jan Caron, en trad Aletta Berkhof toe als zangeres. Accidentals beschikt over een vaste geluidsman: Michiel Harmsen.
Met een breed repertoire en verrassende covers bouwde Accidentals een stevige lokale reputatie op. Optredens in kroegen, Back to the Sixties, het Helders Fees en de Tipitent maakten hen wereldberoemd in Hellendoorn en Nijverdal. Hun grootste kracht: zichtbaar speelplezier en eigenzinnige nummers die je niet bij elke coverband hoort. Die combinatie van energie en eigenheid maakt elk optreden tot een avond waarop het publiek meteen voelt waarom deze band is blijven bestaan.
John’s School
John’s School is een frisse, energieke coverband uit de gemeente Nijverdal/Hellendoorn, ontstaan in 2023. De vijfkoppige formatie — Sanne Rodijk(zang), Ruben Maris(drums), Koen Paalman(basgitaar), Joep Kleinmeulman(gitaar) en Robin Bonte(gitaar) — brengt een krachtige mix van moderne rockcovers. Denk aan Foo Fighters, Arctic Monkeys, Green Day, The Kooks en alles wat in dat muzikale spectrum past.
Met Sanne als charismatische frontvrouw en een ritmesectie die elke zaal in beweging krijgt, staat John’s School garant voor optredens vol energie, herkenbare classics en een frisse, jonge sound. De band speelde onder meer op het Helders Fees, in het Openluchttheater Nijverdal, en maakte onlangs zelfs een internationaal debuut op het Duitse festival Rock am Turm.
John’s School groeit snel uit tot een vaste naam in de regionale muziekscene — een band die met plezier, vakmanschap en een flinke dosis rock ’n roll het podium op stapt.
Website: www.johnsschool.band
Poelepetaten
Sinds 2022 dendert Poelepetaten door het land met hun eigen dialectrock: een geluid dat ruikt naar tentdoek, warme avonden, modderige festivalweides en cafés waar het bier sneller stroomt dan de tijd. Met Max Schippers als frontman — een stem die zowel kan schuren als glimlachen — krijgt elke song een hartslag. René Haitjema jaagt daar zijn leadgitaar doorheen, scherp, melodieus en altijd met dat randje bravoure. Achter hen houdt Rob van der Linde het tempo strak en onverzettelijk, terwijl Morten Boerman met zijn baslijnen de grond onder het publiek laat trillen. Thijs Berkenbos kleurt het geheel af met toetsen die soms feestelijk stuiteren en soms juist een onverwachte melancholie brengen. Hun optredens zijn geen shows maar ontmoetingen: tentfeesten waar de vloer meebeweegt, cafés waar de muren het geluid terugkaatsen, en festivals zoals de Zwarte Cross waar hun dialectrock zich moeiteloos mengt met het grote lawaai. Overal waar ze spelen ontstaat die typische Poelepetaten‑energie — rauw, vrolijk, eigenwijs en altijd met een knipoog. Wie wil weten waar ze nu weer de boel op stelten zetten, vindt hun wereld op poelepetaten.nl en facebook.com/poelepetaten.
KvK 69052506
Whatsapp 06 1722 7140
Email info@nijverdalobjectief.nl
Website www.nijverdalobjectief.nl
.jpg?etag=W%2F%22320f0-19812ca3ec8%22&sourceContentType=image%2Fjpeg&ignoreAspectRatio&resize=300%2B129&extract=25%2B8%2B244%2B120&quality=85){kind=logo}
